وقتی هستم نیستی ، وقتی نیستم هستی !

وقتی هستی نیستم ، وقتی نیستی هستم !

ای همه ی نیست شده ی هستی من :

هستی من نیست می شود وقتی تو نیستی

زیباترین گل با اولین باد پاییزی پرپر شد

با وفاترین دوست به مرور زمان بی وفا شد

این پر پر شدن از گل نیست از طبیعت است

و این بی وفایی از دوست نیست از روزگار است

اگر کلید قلبی رو نداری قفلش نکن

اگر خداحافظی در راه است سلام نکن

اگر دستی را گرفتی ، رهایش نکن

من اگر اشک به دادم نرسد

                                                   اگر از یاد تو یادی نکنم  میشکنم

بر در کلبه ی محصور وجود

                                                              اگر در خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم ، اگر از هجر تو آهی نکشم

                                                                  تک و تنها ، به خدا میشکنم 

در  کنج  دلم  عشق  کسی  خانه ندارد       کس جایی در این خانه ویرانه ندارد

دل  در  کف  هر کس که نهم باز پس آرد    کس   تاب   نگهداری دیوانه ندارد

مردن    آن     نیست    که   در   خاک   سیه   دفن   شود

مردن آن است که از خاطر تو با همه ی خاطره ها مهو شوم

. نگاه  ساكت  باران  به  روي  صورتم  دزدانه مي لغزد

ولي    ياران   نميدانند   كه   من   دريايي   از   دردم

به ظاهر گرچه ميخندم ولي اندر سكوتي تلخ ميگريم

ويرانه نه آن است كه جمشيد بنا كرد      ويرانه  نه  آن  است  كه فرهاد فرو ریخت  

ويرانه  دل  ماست   كه با  هر  نگاه  تو      صد  بار  بنا گشت  و  دگر  بار  فرو ریخت

گريه  كردم  اشك  بردلم  مرهم   نشد      ناله  كردم  ذره اي  از غصه هایم کم نشد  

در گلستان بوي گل بسيار بوييدم ولي      از هزاران گل گلي همچون تو پيدايم نشد

دل  من  يه روز به دريا زد و رفت     پشت  پا به رسم دنيا زد و رفت

زنده ها خيلي براش كهنه بودن     خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

 هر چه گشتم دراین شهر نبود اهل دلی که بداند غم دلتنگی و تنهایی ما...!

دوستت دارم
 نه بخاطر اينکه در اين دنياي بزرگ تنها نباشم
 بلکه...
بخاطر اينکه در  دنياي بزرگ تنهاييهايم
 تنها ترين باشي

**********

زندگي دفتري از خاطرهاست ...
 يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...
 يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست
، چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...
ما همه همسفريم

**************

من در این گوشه ی ویرانه به تنهایی خود می نگرم

و به آبادی تو

به زیبایی چشمان سحر خیزت

من به تو می بالم که چنین اوج می گیرم با وجود همه بی بالی ها

در سرم عشق تو هست بس

**************

نه باغ و نه بستان نه چمن می خواهم          نه سر  و  نه گل نه یاسمن می خواهم

   خواهم زخدای خویش کنجی که در آن          من باشم  و آن کسی  که من می خواهم

                                                         دیوانه و شوریده و شیدا بادا

با هوشیاری غصه هر چیز خوری

                                                     چون مست شدی هر چه بادا باد